About You: Aan het einde van perfectie

Bij elke tegenslag die niet binnen mijn controle lag, vergrootte ik de controle op het eten en bewegen. Zo kwam ik door moeilijke periodes heen. Eten was mijn obsessie, afvallen mijn verslaving.

ABOUT YOU: Nikita Roks

“De zak van Sinterklaas, Sinterklaas, Sinterklaas!
De zak van Sinterklaas oh jongens jongens ’t is zo een baas

En bergen, en bergen,
en bergen suikergoed.
Zo lekker, zo lekker,
Zo lekker en zo zoet!”

Terwijl de kinderen om mij heen de longen uit hun lijf zongen voor snoepgoed, baande ik me een weg door de menigte. Weinig mensen hebben het gemerkt, maar vlak voor mijn neus was er een oude vrouw gevallen. Met een bonzend hart kwam ik tot stilstand en zag dat de vrouw met behulp van een meneer opstond.

“Nikita… Nikita! NIKITA!!!” Met een ruk aan mijn arm werd ik omgedraaid. Mama keek me met paniek aan: “Waar was je nou? Lieverd, waar ben je met je hoofd? Zo raak ik je nog kwijt!” Verrast keek ik mama aan. Toen ik richting de vrouw rende, had ik er helemaal niet aan gedacht dat zij mij kwijt zou raken. Ik begon snel met uitleggen, zodat mama niet boos kon worden. “Maar er was een vrouw en toen viel ze, en toen…”

Thuis vertelde ik mama nog eens uitgebreid over de oude vrouw. Het was zo zielig en niemand leek eerst te helpen. Misschien had ze zich wel heel erg pijn gedaan. Wat als ze nu naar het ziekenhuis moest? Hoe zou het nu met haar gaan? Heeft zij nog wel pepernoten gevangen?
Mama zei dat ik me niet zoveel zorgen moest maken, ik was namelijk pas vier en nu had ik zelf Sinterklaas gemist, en had ik geen pepernoot gehad. Dat maakte me niks uit, als iedereen zo dacht, had die mevrouw daar nu nog gelegen.

Grenzen

De overtuiging dat ik voor anderen moet zorgen is er altijd al geweest en is nooit meer weggegaan. Het belangrijkste is dat de mensen om me heen zich goed voelen. Om anderen tevreden te stellen, ben ik regelmatig over mijn eigen grenzen gerend, mezelf voorbij.

Hoewel het me goed lukte anderen tevreden te houden, kon ik dat voor mezelf niet altijd waarmaken. Ik was mijn grootste criticus. Voor anderen rende ik over mijn grenzen en met de overgebleven energie moest ik van mezelf over de hoogste lat springen.

Dieten

Ik moest naar mijn gevoel keihard werken, terwijl mijn zus door het leven leek te dansen. Ik wilde zijn zoals zij was. Dus moest ik net als zij de beste cijfers halen, en net als mijn zus, begon ik op een gegeven moment met diëten.

In eerste instantie hadden mijn vrienden en familie weinig vertrouwen in mijn dieetpoging. Ze hadden nog net geen weddenschap gemaakt over hoelang, of eigenlijk hoe kort, ik het zou volhouden. Ik wilde ze wel eens het tegendeel bewijzen.

Gezonder eten veranderde in minder eten, en minder eten veranderde in niet eten.

Ik nam een voorbeeld aan alle ‘fitgirls’ op Instagram en begon vol goede voornemens met sporten. Tegen mijn verwachtingen in wierp dat snel zijn vruchten af en ik vond het ontzettend leuk.

Wantrouwen van vrienden en familie veranderde in bewondering. Mijn zelfvertrouwen groeide met het aantal complimenten die ik kreeg. Dat voelde goed en ik wilde zo snel mogelijk meer resultaat zien. Dus meer sporten en nog gezonder eten. Gezonder eten veranderde in minder eten, en minder eten veranderde in niet eten. Ik had controle over mijn gewicht, kon eindelijk iets goed en deed eindelijk iets voor mezelf. 

Controle

Bij elke tegenslag die niet binnen mijn controle lag, vergrootte ik de controle op het eten en bewegen. Zo kwam ik door moeilijke periodes heen. Eten was mijn obsessie, afvallen mijn verslaving. 

Ondanks dat ik bleef afvallen, groeide mijn zelfvertrouwen op den duur niet meer. Ik leefde voor perfectie, maar mijn versie van perfectie kostte me mijn leven.

Ik vond mezelf hoe dan ook altijd te dik.

Ik kon niet meer sporten, ik had het altijd koud en had te weinig energie om mij nog op school te concentreren. Een perfect gewicht heb ik trouwens nooit bereikt, aangezien mijn perceptie van een gezond gewicht constant veranderde. Ik vond mezelf hoe dan ook altijd te dik.

Anorexia

De voordelen wogen niet meer op tegen de nadelen en ik wilde stoppen. Toen dat niet lukte, besefte ik me pas dat ik echt een probleem had. De controle die ik dacht te hebben was alleen maar schijn. Ik had geen controle, ik had een probleem. Een groot probleem, want wat startte met een dieet, was nu anorexia. 

Ik was zoveel afgevallen dat mijn moeder nu zei wat ze jaren geleden met dezelfde spanning tijdens de intocht van Sinterklaas riep: “Lieverd, waar ben je met je hoofd? Zo raak ik je nog kwijt!” 

Wat startte met een dieet, was nu anorexia. 

Hoe dit zo ver heeft kunnen komen, weet ik niet. Inmiddels vecht ik elke dag in een eetstoornis-kliniek voor mijn leven. Hopelijk kan ik ook snel ver komen in mijn herstel, zodat ik misschien tijdens de volgende intocht van Sinterklaas wel een pepernoot voor mezelf wil vangen.

Afvallen hoeft niet ongezond te zijn, als het maar op een verstandige manier gebeurt.

Regelmatig bewegen en gezond eten, maar wel eten dus!

Een eetstoornis begint onschuldig. Vooral in het begin lijken ongezonde patronen, zoals vasten of excessief sporten, de moeite waard. Je valt snel af en het is maar tijdelijk, toch? Dat kun je dus niet met zekerheid zeggen, het is een gevaarlijk terrein. Wanneer jij een eetpatroon aanhoudt, die je op de lange termijn niet vol kan houden, kan dat alleen maar leiden tot negatieve gevolgen. Of je komt daarna sneller aan of je moet nog minder gaan eten en nog meer gaan sporten om dezelfde resultaten te behouden.

Ik had graag iemand gehad die mij hiervoor waarschuwde. Ik hoop iemand met mijn verhaal te bereiken, want je leven is meer waard dan je gewicht. 

Heb jij vragen na het lezen van dit artikel, of wil je met iemand praten? Ga naar Mindkorrelatie of bezoek Proud2bme